Thema: Huiselijk geweld en veiligheid



  • Of voor online versie: Klik hier

  • Safe Future Field Research

    In het project Safe Return is een Field Research gedaan naar de buitenlandse slachtoffers van mensenhandel of huiselijk geweld, de toepassing van de methodiek Safe Future bij deze doelgroep en onderzoek naar de factoren die terugkeer stimuleren of belemmeren.

    Eindrapport Safe Return Field Research: Safe_Return_Field_Research.pdf

  • Methodiek Safe Future

    In het project Safe Return is, gezamelijk met alle partners, de methodiek Safe Future ontwikkeld. De methodiek is gericht op het bespreekbaar maken van terugkeer, het ondersteuning bieden bij de beslissing over terugkeer, ondersteuning bij de voorbereiding op terugkeer en de ondersteuning bij de herintegratie in het land van herkomst na terugkeer.
    De methodiek is krachtgericht en sluit daarin goed aan bij de basismethodiek Krachtwerk.

    Methodiek Safe Future (Nederlandse versie): Safe_Future_Methodiek.pdf
    Methodiek Safe Future (Engelse versie): Safe_Future_Methodology.pdf

  • Filmpje over opvang in Bulgarije

    In het kader van het project Safe Return is een werkbezoek afgelegd aan de Bulgaarse partner-organisatie Animus Association | La Strada Bulgarije . Tijdens dit werkbezoek is een filmpje gemaakt over de opvang en hulpverlening die daar wordt geboden aan slachtoffers die terugkeren. Op het filmpje komen ook clienten zelf aan het woord. Het filmpje kan gebruikt worden om aan Bulgaarse slachtoffers te laten zien welke opvang er voor hen is als ze besluiten terug te gaan naar hun land van herkomst.

    Filmpje Bulgarije:


    Als u het filmje toegestuurd wilt krijgen, kunt u daartoe een verzoek mailen naar de projectleider Trijntje Kootstra: T.Kootstra@opvang.nl

  • Filmpje over opvang in Nigeria

    In het kader van het project Safe Return is een werkbezoek afgelegd aan de partner-organisatie COSUDOW in Nigeria. Tijdens het werkbezoek is een filmpje gemaakt van de opvang en hulpverlening die daar geboden worden aan slachtoffers die terugkeren. In het filmpje komen ook clienten zelf aan het woord die zijn teruggekeerd. Dit filmmateriaal kan gebruikt worden om aan Nigeriaans slachtoffers te laten zien wat de opvang mogelijkheden zijn in hun land van herkomst.

    Filmpje via Youtube:


    Het filmpje kan ook worden toegestuurd. Een verzoek hiertoe kan worden gericht aan projectleider Trijntje Koostra: T.Kootstra@opvang.nl

  • Ankara 16-20/04/2013
    Door Ivana Ristic en Riekje Kok

    Ivana reist op 16 april van Amsterdam-Istanbul-Ankara, Riekje is nog in Ankara.
    Ivana:
    Vertrokken uit Schiphol met het boek van Joost Lagendijk en Nevin Sungur : “DeTurken komen er aan”. Joost hebben wij gezien op Schiphol vorige week. Ik vond zijn verhaal interessant en zodoende heb ik me gewapend met zijn boek. Ik vind het heel belangrijk om zo veel mogelijk kennis te maken met land waar ik werk en het liefst vanuit diverse perspectieven. Aangekomen op het vliegveld van Ankara wacht me een bekend gezicht: een heel aardig jonge ,mijn transfer, naar ons “Guesthouse”. We racen door de straten van Ankara heen, en ik ben zo in het “Guesthouse”
    Daar wacht tweede vriendelijke gezicht op mij: Riekje. Het werken in Ankara begint.
    En: Riekje heeft een fles wijn en twee glazen gekocht.

    Het “guesthouse” is een hoog gebouw van meer dan 10 verdiepingen (bovenin het zgn Panorama Cafe).
    In het gebouw zijn zalen waarin trainingen en conferenties gehouden kunnen worden en deelnemers aan deze trainingen - die meestal uit alle hoeken van Turkije komen – kunnen er ook overnachten.
    Daarnaast biedt het “guesthouse” zo is ons verteld, ook goedkope woonruimte voor onderwijzers en leraren. We hebben de indruk dat die vooral op de eerste verdiepingen wonen. Dat verklaart ook dat er af en toe hele gezinnen in de eetruimte zitten (ontbijt, lunch en diner wordt daar voor iedereen geserveerd).
    Op beide zaterdagen dat we er zijn, komen we er ook groepen kinderen tegen die op schoolreisje zijn en groepen volwassenen die een bezoek brengen aan Ankara.
    En de laatste dag dat we er zijn is er een bruiloft die op 1 van de verdiepingen wordt georganiseerd.

    En nu weer samen:
    Het schema van onze training is veranderd, zodoende beginnen wij meteen morgen ochtend (17 april) met trainen, in plaats van rustig een dagdeel samen voorbereiden. Deze avond gebruiken wij daarom om ons programma aan te passen aan onze indrukken en ervaringen van de vorige twee dagen. Het blijkt steeds noodzakelijk om aan te passen, omdat de groepen divers zijn en we weinig informatie vooraf hebben over de rest van het programma (elke groep heeft een driedaagse training, waarvan wij er 1 dag verzorgen). En natuurlijk willen we het ook zo goed mogelijk doen: we leggen hier immers ook voor de toekomst een visitekaartje neer voor de samenwerking met Nederland.
    Na een avond werken zijn wij klaar voor morgen.

    17-04-2013 en 18-04
    Acht uur zijn wij in de zaal. We hebben geleerd dat wij de coördinatie over logistiek op ons moeten nemen. De werkcultuur is anders dan in Nederland, dat wisten wij ook: iedereen van Ecorys en het guesthouse is heel welwillend en behulpzaam, maar neemt minder zelf het initiatief. In de praktijk betekent het dat je nog veel zelf moet regelen. En af en toe opdrachten moet geven. We doen zelf de ondersteuning bij elkaars presentatie (microfoons, dia’s) omdat het ook voor ons prettiger is en wij het volgens onze eigen wensen kunnen invullen. Een dag trainen is kort en we willen optimaal gebruik maken van de tijd.
    Op de lijst van participanten staan 64 mensen voor vandaag en 61 voor 18-04. Uit de ervaring van de vorige twee dagen weten we nu beter wat werkt, maar voor middag programma hebben wij toch nog 2 opties: of doorgaan met 4 presentaties (risico-screening, krachtwerk, systeemwerken(vaders, kinderen) en ondersteuning voor de hulpverlening(preventie burn-out, secondaire traumatisering,) of de 4e laten vallen en ruimte geven voor vragen. Want dat hebben de participanten aangegeven: heel graag veel ruimte voor vragen of commentaar. Soms zijn die vragen of commentaren ook boodschappen naar elkaar, zo is onze ervaring van de eerste twee dagen. Bijvoorbeeld de vragenstelster over het Nederlandse het beleid m.b.t. LGTB clienten (Lesbien, Gay, Transgender, Bisexual) in de opvang, leek ons antwoord daarop eigenlijk wel te weten, maar vond het belangrijk dat het door ons aan de groep nog eens duidelijk werd gemaakt.

    Als “inlooppresentatie” laten we de foto’s van het DOVE-project zien, aangevuld met foto’s van de deelname aan UN conferenties in 2007 en 2008 waar we ene bijdrage aan hebben geleverd. Deze keer zit er iemand in de zaal die op de foto’s staat en bij de groep van de volgende dag is dat ook zo. Sommige mensen weten ok van het DOVE project en het geeft vertrouwen dat we al eerder samengewerkt hebben in Turkije (met dank aan Liesbeth van Bemmel, die dit weer goed heeft bedacht!).
    Ook nu werkt de film goed als gezamenlijk vertrekpunt en komen er als reactie op het handelen van professionals veel dezelfde vragen en opmerkingen. We maken nu veel duidelijker en beter gebruik van de film, al vinden we dat hij wel wat (te) lang duurt (37minuten).
    We krijgen opnieuw een kritische vraag waarom wij een film over Turkse migranten in Nederland hebben uitgekozen en niet een film laten zien over Nederlandse vrouwen die met huiselijk geweld te maken hebben. We leggen uit dat dit film in Nederland gebruikt wordt als voorlichtingsfilm is voor verschillende groepen migranten uit diverse landen en dat we in Nederland veel vrouwen uit deze groepen in de opvang terug zien, omdat ze geen beroep kunnen doen op een sociaal vangnet/netwerk en dat netwerk hen zelfs vaak vijandig gezind is als in de film. En dat dat helemaal niet wil zeggen dat er geen autochtone Nederlandse vrouwen worden mishandeld, maar dat die meer sociale hulpbronnen hebben en daarom de vrouwenopvang niet altijd nodig hebben. We vertellen ook van de praktische problemen die we zagen: een Nederlandstalige film in een Turks-Engelse training levert veel vertaalproblemen op en neemt dus teveel tijd in beslag . En we zeggen ervan uit te gaan dat het probleem van vluchtelingen en migranten in toenemende mate ook in Turkije een rol zal gaan spelen, ook op het gebied van huiselijk geweld. Veel deelnemers herkennen dat nu al.

    Veel van de thema’s die we in ons verslag van de vorige training een rol spelen, komen ook nu weer aan de orde. We zijn wel blij dat we besloten hebben in de middag 3 in plaats van 4 presentaties te doen. Er komen veel vragen en opmerkingen van deelnemers en dat is tussen de presentaties door een goede manier om veel kennis en ervaringen uit te wisselen. Ook wat die ervaring betreft is de groep divers: sommige deelnemers werken al jaren met vrouwen en kinderen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld, anderen zijn net een paar maanden bezig.
    In de discussie merken we ook dat –net als bij ons – huiselijk geweld en kindermishandeling nog wel twee gescheiden terreinen zijn en dat er in Turkije – in elk geval in de vrouwenopvang - nog niet veel systematische aandacht aan kinderen wordt besteed.

    De volgende dag krijgen we op een aardige manier feedback. Een van de andere trainsters (een Turkse) staat in de lift: ze moet nog een training geven en wordt door de deelneemsters dus niet als trainster herkend. Ze hoort het volgende: “Het was een inspirerende dag, met die Nederlandse trainsters. Veel nuttige informatie gehad. We zijn wel jaloers op hun nationale structuur van samenwerken. Maar ja: ze hebben het ook wel gemakkelijk met zo’n klein land en met maar 16 miljoen inwoners”.
    De volgende dag zijn we aanwezig bij de afsluitende bijeenkomst. Er is een spreker van het ministerie – die snel weer vertrekt - en van de Britse ambassade. Met die laatste – Serra Cetin - praten we nog even na. Ze zou wel een follow up willen van dit (trainings)project. We brainstormen over de mogelijkheid om dat bijvoorbeeld met de Nederlandse ambassade op te pakken. We beloven elkaar om contact op te nemen. Mogelijk moeten wij met een concreet voorstel komen, op basis van wat we zoal gehoord hebben gedurende de trainingen.

    De ochtend wordt vervolgd door een aantal inleiding vanuit het ministerie. De discussie kunnen we niet goed volgen, maar wordt erg gedomineerd door een aantal praktische vragen over zaken die op papier goed geregeld zijn, maar in de praktijk niet blijken te werken. Een belangrijk thema is bijv. de bevoorschotting van vrouwen mbt zak- en kleedgeld als ze eenmaal zijn gevlucht. Wie bepaalt wat vrouwen krijgen (we begrijpen: de functionaris van de betreffende gemeente) , waarom betaalt het ministerie de gemeentes om de drie maanden, terwijl de gemeente vrouwen eens per maand moet bevoorschotten, miscommunicatie tussen gemeente en instellingen van het ministerie enz.).
    En dan is het tijd om nog wat van Ankara te zien, want de volgende ochtend vliegen we samen terug.

    Ivana Ristiς en Riekje Kok

  • author: Fatma Benli

    Our topic will be the status of the law in the fight against violence in Turkey and World. For that reason, I will explain about the law on the Protection of Family and Prevention of Domestic Violence against Women that went in effect in March and Provisions of İstanbul Convention that we signed in November, 2011. I will try to explain why the law gives importance to a matter of private life that can be called domestic. I will try to mention the damaging and negative consequences of violence for the family by referring to the research about the reasons of violence in Turkey. Therefore, I will share the studies on definition and impacts of violence. In the conclusion part, I will share my views and opinions.

    Lees hier het hele artikel

  • In deze nieuwsbrief van januari 2013 vind u de volgende onderwerpen:

    INTERNATIONAL NEWS, RESEARCH & DOCUMENTS
    - Council of the European Union: Conclusions on Combating Violence Against Women

    - Portugal & Albania ratify the Istanbul Convention

    - The UN Post-2015 Development Agenda – A Critical Analysis

    - Ending Violence Against Women: An Oxfam guide

    - UNESCO: Gender-Sensitive Indicators for Media

    - Learning Resource Kit for Gender-Ethical Journalism

    - Addressing Inter-linkages between Gender-based Violence & Trafficking
    Spain: Social Support and Attention for Immigrant Women in Madrid

    - Victories over Violence: Ensuring Safety for Women and Girls - A practitioner's manual

    - Moving in the Shadows - Violence in the Lives of Minority Women and Children

    - EVENTS, PROJECTS & ACTIVITIES
    Conference EMPoWER ‘Ending gender violence’, Italy / Padua 21-23 of February 2013
    16 Days of Activism against Gender Violence – Campaign Highlights
    One Billion Rising Campaign

  • Kamerbrief schriftelijk overleg voortgangsrapportage najaar 2012 ‘geweld in afhankelijkheidsrelaties’

    PDF document | 3 pagina's | 156 KB
    Kamerstuk: Kamerbrief | 19-02-2013 | VWS

    Bijlagen
    De antwoorden inzake voortgangsrapportage najaar 2012 ‘geweld in afhankelijkheidsrelaties’

    Brief | 19-02-2013 | VWS

  • Presentaties van De directie van vrouwenzaken van het ministerie van familie zaken en sociale zaken in Turkije:

    Presentatie over de (wetgevende) actviteiten.

    Presentatie over projecten en protocollen

    Presentatie over voorzieningen in de aanpak van geweld tegen vrouwen

    Presentatie van de Turkse politie:

    Presentatie van de Turkse politie in de aanpak van huiselijk geweld en eergerelateerd geweld.

  • Volgende artikelen
Inlog voor leden close
De website van de Federatie Opvang is voor iedereen toegankelijk. Echter, alleen medewerkers van bij de Federatie Opvang aangesloten lidinstellingen hebben toegang tot:
- De besloten items van deze website;
- De ledennieuwsbrieven

Heeft u nog geen account, maar wilt u als lid graag toegang tot dit besloten gedeelte, dan kunt u hier een account aanvragen.

Hieronder kunt u met uw (werk) e-mailadres en bij registratie opgegeven wachtwoord inloggen voor toegang tot de niet-publieke onderdelen van deze website. En vraag hier een nieuw wachtwoord aan.